Pielęgnacja włosów

Wygląd naszych włosów zależy od czynników genetycznych, sposobu pielęgnacji oraz od ogólnego stanu zdrowia.
Grubość włosów, kolor oraz ich gęstość są zdeterminowane genetycznie i na to nie mamy wpływu.
Poprzez właściwą pielęgnację oraz sposób odżywiania możemy  poprawić wygląd włosów, nawet jeśli są  cienkie z natury.

Nadmierne wypadanie włosów jest często pierwszym objawem nieprawidłowej diety i często występuje u osób odchudzających się lub odżywiających się głównie fastfoodami.

Włosy zdrowe, prawidłowo pielęgnowane mają połysk i są elastyczne, gładkie, nie łamią się i nie mają rozdwojonych koniuszków.

Głowę powinno się myć co drugi dzień w przypadku łojotoku, a włosy suche  dwa razy w tygodniu lub nawet raz.  Codzienne mycie i suszenie gorącym powietrzem zaburza mikroflorę skóry na głowie, powoduje nadmierne przesuszenie włosów, zwłaszcza farbowanych.  Głównym składnikiem myjącym większości szamponów jest Siarczan laureto-sodowy po łacinie: Sodium laureth sulfate, w skrócie SLS.  Związek ten należy do grupy tzw. środków powierzchniowo czynnych (SPC). SPC w wyniku kontaktu ze skórą powodują usunięcie z jej powierzchni cząsteczek brudu i zanieczyszczeń. Niestety składnik ten niszczy również płaszcz lipidowy niezbędny do prawidłowego funkcjonowania skóry oraz zmienia jej  pH   z kwaśnego na zasadowe. W skutek tego pojawia się uporczywy łupież, świąd, zaczerwienienie skóry na głowie.

Należy używać dobrych, odpowiednio dobranych szamponów. Dobry szampon charakteryzuje się tym, że nie ma intensywnego koloru ani zapachu, zawiera jedynie delikatną bazę myjącą, gdzie SLS nie jest głównym składnikiem, a jedynie dodatkiem. Po myciu dobrze jest spłukać włosy wodą z dodatkiem soku z cytryny, który zmiękcza wodę, nadaje włosom połysk oraz przywraca prawidłowe pH skóry.

Podczas mycia dobrze jest zrobić masaż skóry głowy opuszkami palców. Poprawia to ukrwienie skóry głowy i sprzyja lepszemu odżywieniu cebulek włosowych. Wiele osób którym wypadają włosy unika masażu  w obawie przed zwiększoną utratą włosów. Nic bardziej błędnego: to właśnie brak masażu sprzyja wypadaniu włosów.

Wszelkie zabiegi fryzjerskie takie jak farbowanie, rozjaśnianie czy  prostowanie niszczą włosy, sprawiają, że staja się one suche, szorstkie i łamliwe. Nie należy farbować włosów zbyt często,  nie mówiąc już o zmianie koloru z ciemnego na jasny.

Włosy poddane takim zabiegom należy myć szczególnie delikatnym szamponem, bez SLS po myciu nakładać odżywkę a w lecie chronić przed słońcem, ponieważ suche włosy są szczególnie wrażliwe na promienie UV.

Dlaczego tak trudno wyleczyć trądzik

Trądzik pospolity stanowi duży problem terapeutyczny. Leczenie trwa długo, nawet do 10 lat, wymaga od pacjenta systematyczności, cierpliwości, odpowiedniej pielęgnacji, regularnego kontaktu z dermatologiem.

Z powodu braku rzetelnej wiedzy na temat tej choroby, wielu pacjentów przerywa leczenie po uzyskaniu poprawy, po czym następuje nawrót i dlatego wiele osób ma wrażenie, że trądzik jest nieuleczalny.

Systematyczne, wielopoziomowe leczenie zapobiega powstawaniu blizn potrądzikowych. To nic, że w trakcie leczenia będą pojawiać się pryszcze.
Na pewno będę szybciej ustępować i nie będą zostawiać śladów.

Kilka ostatnich lat przyniosło nowe metody leczenia trądziku i zmian potrądzikowych. Powstała cała gama peelingów chemicznych, które wspomagają leczenie zaskórników i zmian zapalnych, poprawiają wygląd skóry i zapobiegają nawrotom.

Obecnie w leczeniu trądziku ważne jest holistyczne podejście do pacjenta, które polega na:

- ustaleniu rodzaju cery
- doborze odpowiednich środków do mycia i pielęgnacji
- systematycznym, długotrwałym leczeniu zewnętrznym
- wykonywaniu peelingów chemicznych lub mikrodermabrazji co 4-6 tyg

Aspekty psychologiczne trądziku

Stres powoduje zaostrzenie trądziku. Zostało to udowodnione w badaniach klinicznych.

Obserwuję również tę zależność w mojej codziennej praktyce dermatologicznej.

Z kolei zmiany trądzikowe, szczególnie na twarzy, powodują często obniżoną samoocenę. Jeżeli są uporczywe i długotrwałe, mogą być przyczyną nerwic i stanów depresyjnych.

Jeżeli pacjentka z trądzikiem zapalnym cierpi na nerwicę natręctw, zaczyna regularnie rozdrapywać wykwity trądzikowe, co wtórnie pogarsza stan skóry i prowadzi do typowego błędnego koła:

brzydka skóra=zły stan psychiczny=pogorszenie stanu skóry

 

 

Zespół nietolerancji kosmetyków

Zespół nietolerancji kosmetyków to stan w którym pacjent nie może stosować żadnych kosmetyków. Stanowi większy problem niż cera nadwrażliwa.  Pojawia się częściej u osób skłonnych do alergii, chorujących na katar sienny lub atopowe zapalenie skóry. Pierwsze sygnały nietolerancji kosmetyków to uczucie pieczenia i ściągania po zastosowaniu preparatów do pielęgnacji twarzy. W drugim etapie na twarzy pojawiają się suche, łuszczące się plamki. To znak, że należy odstawić wszystkie dotychczas stosowane kosmetyki. Można spróbować przejść na tak zwaną pielęgnację leczniczą: myć twarz tylko przegotowaną wodą i smarować ją kremem dla alergików. Kobiety powinny odstawić puder sypki i fluid, a mężczyźni płyn po goleniu.W aptekach jest duży wybór kremów hipoalergicznych. Należą do nich między innymi: Physiogel krem, Cetaphil Da Ultra, Atoderm krem, Atoperal krem.

Jeżeli mimo stosowania tych kremów skóra na twarzy będzie nadal sucha, zaczerwieniona i piekąca, należy zgłosić się do dermatologa i rozpocząć leczenie.

Cera nadwrażliwa

Cera nadwrażliwa sprawia wiele kłopotu swoim właścicielkom. Daje uczucie dyskomfortu, często piecze, ściąga, czerwieni się pod wpływem różnych czynników zewnętrznych.

Osoby z  cerą  tego typu źle tolerują większość kremów oraz środków do mycia i mają duży problem z zakupem odpowiednich preparatów  do pielęgnacji skóry. Niedawno pojawił się w aptekach nowy krem firmy Uriage dla osób z takimi problemami. Wydaje mi się, że jest wart uwagi.

http://www.med-link.eu/dermonewsy/47,tolederm

Dokuczliwy łupież

Łupież jest częstym schorzeniem skóry owłosionej głowy. Występuje zazwyczaj  u ludzi rasy białej, natomiast rzadko pojawia się u przedstawicieli rasy czarnej. Bezpośrednią przyczyną łupieżu jest przyśpieszone rogowacenie  naskórka głowy. Łupież dzielimy na zwykły i tak zwany tłusty. Łupież zwykły ma postać drobno płatkowego złuszczania bez cech zapalnych. Drobne łuseczki barwy szaro srebrzystej odpadają samoistnie lub pod wpływem czesania. Zatrzymują się na włosach lub opadają na ubranie, które sprawia wrażenie posypanego mąką.

W łupieżu tłustym natomiast, występują ogniska składające się z mocno przylegających żółtawych łusek, którym towarzyszy stan zapalny skóry oraz świąd. Łupież pojawia się około 10 roku życia. Największe jego nasilenie występuje między 15 a 24 rokiem życia, a po 50 roku życia objawy choroby stopniowo maleją, nawet bez leczenia. Znany jest od dawna związek łupieżu z łojotokiem. Ostatnio dyskutowana jest także rola udziału grzybów drożdżopodobnych, szczególnie Pityrosporum ovale, w patogenezie łupieżu. Stwierdzono, że środki hamujące rozwój drożdżaków są skuteczne w leczeniu łupieżu.

Łupież nie jest groźnym schorzeniem, a jedynie uporczywym. Wiele osób chce się go pozbyć głównie ze względów estetycznych. Dokuczliwy jest również towarzyszący mu łojotok, który zmusza do częstego, nawet codziennego mycia głowy. W związku z tym ważny jest obok leczenia farmakologicznego dobór odpowiedniego szamponu, który ma działanie wspomagające leczenie i zapobiegające nawrotom łupieżu.

Łuszczyca – choroba znana i nieznana

Łuszczyca jest jedną z najczęstszych chorób skóry. W Europie choruje na nią  3 do 5% populacji. Jej istotę stanowi nadmierne i nieprawidłowe rogowacenie komórek naskórka.  Jest schorzeniem przewlekłym z predyspozycją genetyczną. Występuje często rodzinnie, ale sposób dziedziczenia jest niejasny. Jeżeli choruje dwoje rodziców, prawdopodobieństwo wystąpienia jej u dziecka wynosi ok. 70%.

Zmiany skórne w łuszczycy polegają na  pojawianiu się płaskich, czerwonawych ognisk pokrytych grubo biało srebrzystą łuską. Wielkość wykwitów jest różna, od  jednego do kilkunastu centymetrów. Zazwyczaj są koliste, powiększają się obwodowo. Mogą być rozsiane na całej skórze, najczęściej jednak występują w okolicy łokci i kolan, oraz w okolicy krzyżowej i na skórze owłosionej głowy.

Zmiany na głowie mogą tworzyć zlewne ogniska, pokryte nawarstwionymi łuskami. Czasami przechodzą na skórę czoła. Często są  jedynym objawem łuszczycy.

Mimo, że mają charakter długotrwały, nie powodują wyłysienia. Leczenie zmian w obrębie skóry owłosionej jest dużym problemem terapeutycznym. Preparaty lecznicze powinny być skuteczne oraz mieć dobre właściwości kosmetyczne, umożliwiające pacjentowi normalne funkcjonowanie w życiu codziennym i pracy zawodowej.

 

Łuszczyca ma charakter przewlekły, nawrotowy. Czynnikiem wywołującym wysiew jest często angina lub grypa. Charakterystyczną cechą  aktywnej choroby jest wysiew zmian łuszczycowych wzdłuż linii zadrapania naskórka, po 8-14 dniach od zaistnienia urazu.

W leczeniu łuszczycy  duże znaczenie ma tak zwane leczenie klimatyczne czyli kąpiele morskie  i słoneczne. W domu kąpiele morskie można zastąpić kąpielami w soli kuchennej lub Iwonickiej w stężeniu ok. 6%. Temperatura solanki 37 stopni, czas  kąpieli 15 min.Zamiast kąpieli słonecznych  można stosować fototerapię czyli naświetlanie promieniami UVB.

Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia należy usunąć  z ognisk łuszczycowych łuskę, używając do tego specjalnych maści zmiękczających.